Parochie van de Heilige Damiaan de Veuster
Sint Lucia - Sint Trudo - De Goddelijke Voorzienigheid

Waardeer ieders bijdrage, want samen vormen wij één gemeenschap die door God bemind wordt

Levensbeschouwing

Waarom bent u christen?

Het is bij mij begonnen op de dag na mijn geboorte toen ik gedoopt werd. Ik heb nog een foto waar mijn peettante mij vasthoudt boven het doopvont en mijn vader staat ernaast. Mijn moeder was niet bij de doop. Dat was toen omdat zij nog in het kraambed lag en ik meteen gedoopt werd. Tegenwoordig zijn kinderen ouder als zij gedoopt worden zodat de moeder er ook bij kan zijn.

Wat doet u aan uw geloof?

Mijn ouders waren gelovige mensen. Wij gingen regelmatig naar de kerk en mijn moeder was actief in de parochie. Na mijn communie werd ik misdienaar net als mijn oudere broers. Mijn zus zong in het kinderkoor. Niet alleen gingen wij naar de kerk, maar er werd ook thuis veel gebeden. Er werd over geloof veel gepraat. Daarom is God altijd gewoon betrokken geweest in het dagelijkse leven.

Nu dat ik ouder ben en priester, is het ook mijn dagelijks werk geworden en mijn levensinvulling. Het gekke is dat ik niet weet wat ik zou doen als ik niet zou geloven. Dat kan ik me gewoonweg niet voorstellen.

Wat spreekt u aan in het Christendom?

Toen ik ongeveer twaalf jaar was, het was na mijn Vormsel, herinner ik me dat ik bewust koos voor de Rooms Katholieke Kerk. Wat mij aansprak was het idee dat ik waar ook ter wereld mensen zou vinden, bij wie ik als het nodig was, onderdak zou vinden en me thuis zou voelen omdat we iets gemeenschappelijks delen. Dus dat is één iets wat me aanspreekt, de universaliteit en gemeenschap.

Een ander iets wat me aanspreekt heeft te maken met het bidden in de kerk en thuis, gezamenlijk of alleen; ik merk dat ik een band met God kan hebben. Hij spreekt me aan. Bij Hem voel ik dat ik helemaal mezelf kan zijn. Hij spoort mij soms aan, Hij troost mij, Hij geeft me raad. Ook kan ik me door Hem opgevangen en aanvaard voelen. Er zijn christelijke liederen die mij daarbij kunnen helpen, zoals het lied: You raise me up. Bij You denk ik aan God die mij optilt en mij in mijn kracht zet.

Als derde punt zie ik Jezus als een barmhartig iemand. Hij kan scherp zijn maar zijn oordeel is gericht op het helpen van mensen. Hij inspireert mij om hulpvaardig en dienstbaar te willen zijn. Het begrip barmhartigheid is voor mij een begrip geworden waarmee ik kritisch naar mezelf kan kijken en met veel begrip en ruimte naar anderen. Tegelijk brengt me dat bij de laatste vraag, maar dat zal ik bij die vraag uitleggen.

Hoe zou het met onze wereld zijn als iedereen christen zou zijn?

Dit vind ik een goede vraag die niet zo gemakkelijk te beantwoorden is. Onder deze vraag zou de veronderstelling kunnen liggen dat de wereld dan goed zou zijn. Maar christenen zijn mensen, en waar mensen zijn, komen we onvolmaaktheden van die mensen tegen. Ik hoef maar naar mezelf te kijken en merk dat ik niet foutloos ben. Onder de vraag kan ook de veronderstelling liggen dat alleen christenen een goede wereld kunnen vormen terwijl er veel andere religies en levensovertuigingen zijn waarmee mensen goed leven en een goede wereld opbouwen. In die zin zou ik de vraag liever willen beantwoorden met de stelling dat wanneer christenen in de wereld allemaal christelijk zouden leven, de wereld er beter uit zou zien. Dat zou het Christendom dichter bij de icoon van Christus brengen, en ik geloof dat Christus een wereld voor ogen staat waarin het voor iedereen goed leven is.

Waar hebt u moeite mee in het Christendom?

Als je zou vragen waar ik moeite mee heb in de kerk, dan zou ik op menselijke tekortkomingen stoten. Dan zou ik me ergeren aan fouten die gemaakt worden in het groot en in het klein. Dan kan ik sommige opvattingen niet gemakkelijk volgen terwijl die opvattingen met theologische argumenten redelijk stevig onderbouwd worden en daardoor niet snel veranderen. Een opvatting binnen de kerk waar ik heel gelukkig mee ben en die de huidige Paus Franciscus hanteert, is de opvatting dat wij nooit uitgedacht en uitgesproken raken over wat ons en onze wereld aangaat, zodat de traditie en de leer van de kerk altijd op een waarachtige en open manier benaderd moet worden.

Maar je vraagt naar het Christendom, en dan vind ik de barmhartigheid waar ik het al over had, moeilijk. Het is niet moeilijk om iemand te vergeven die mijn vriend is. Maar iemand vergeven die niet mijn vriend is vind ik moeilijker. Het is moeilijk om iemand ruimte te geven die er hele andere normen en waarden op na houdt dan ik. Hoe toon ik respect, en hoe laat ik de overtuiging waarmee ik leef door de ander bevragen? Dat is niet altijd gemakkelijk.


© SiteTurn | Damiaan de Veuster