Parochie van de Heilige Damiaan de Veuster
Sint Lucia - Sint Trudo - De Goddelijke Voorzienigheid

Waardeer ieders bijdrage, want samen vormen wij één gemeenschap die door God bemind wordt

Wie zeggen de mensen dat ik ben? (Mc. 8, 27)

Uit de vraag die Jezus aan zijn leerlingen stelt, kan begrepen worden dat er meerdere varianten zijn waarop er naar iemand gekeken wordt, hoe iemand bekend staat. Wanneer ik als opvolger van John van de Laar pastoor in uw midden wordt, zult u zich mogelijk afvragen: wie is hij? Laat ik mezelf voorstellen door iets te vertellen over mijn persoonlijke geschiedenis, over de weg die ik in ons bisdom heb afgelegd, en ten slotte te vertellen hoe ik als pastoor te midden van u wil beginnen.

wisseling pastoor swagemakers Persoonlijke geschiedenis

In 1966 werd ik op 20 april geboren in Goirle als vierde kind in ons gezin van vijf. De oudste en de jongste zijn zussen, en van mijn broers ben ik de jongste. Wij groeiden op in Tilburg met liefdevolle ouders die ons voorleefden wat geloof voor hun betekende. Toen ik vijf jaar was, verhuisden wij naar Hoogerheide in de zuidwest hoek van Brabant, dicht bij de provincie Zeeland. Daar genoot ik het onderwijs op de lagere school, en vervolgens Mavo, Havo en Atheneum. Met name mijn moeder was actief betrokken bij de kinder- en jongeren activiteiten in de parochie, en wij betrokken werden bij kerstspellen en themavieringen. Natuurlijk werd ik misdienaar en vond het altijd fijn om in de ruimte van de kerk te zijn, vooral ook door de week omdat er dan veel rust en stilte was.

Toen ik elf jaar was, raakten mijn ouders in contact met een gebedsgroep in Brussel, die vanuit de Charismatische Vernieuwingsbeweging op uitnodiging van de toenmalige kardinaal Suenens iedere week samen kwam in een schoolgebouw. Vanaf mijn elfde tot mijn vierentwintigste ben ik actief lid geweest van deze gemeenschap die uitgroeide tot een grote groep van ongeveer zestig gezinnen, of tweehonderd mensen jong en oud. Een “brotherhood”, jonge mannen die ervoor kozen om zich toe te leggen op gebed en evangelisatie, organiseerden regelmatig activiteiten met sport en spel, en altijd ook gebed. Daar was ik graag kind aan huis.
Door contacten via deze gemeenschap, ben ik na mijn Atheneum naar Amerika gegaan. Daar wilde ik onderscheiden of ik geroepen was om priester te worden, iets wat ik op mijn tiende al aan mijn ouders had verteld, en waaraan ik gedurende mijn tienerjaren aan ben blijven denken.

Aan de universiteit van Steubenville in Ohio, heb ik deelgenomen aan een groep studenten die over het religieuze leven nadachten terwijl ik als hoofdvak filosofie gekozen had. Na drie jaar heb ik mijn bachalor’s gehaald en stond ik met zo’n vierkant hoedje en een zwarte toog voor de director of the school, om mijn diploma in ontvangst te nemen.
Voordat ik weer terug kwam naar Nederland, ben ik eerst zes weken naar Toronto gegaan, om daar bij Henri Nouwen in de gemeenschap van Daybreak te leven en te werken met meervoudig gehandicapten. Deze ervaring is heel betekenisvol en vormend geweest. Het heeft mij gevormd in mijn kijk op de waarde van een levend mens, al is hij nog zo gekwetst of misvormd. De meest afhankelijke personen leerden mij inzien dat ook ik, ofschoon ik me heel zelfstandig waan, ook zeer afhankelijk ben. Zonder anderen kan ik niet leven.

Bisdom van ’s-Hertogenbosch

Na die betekenisvolle ervaring, kwam ik in gesprek met rector Hurkmans, de toenmalige rector van het Sint-Janscentrum in Den Bosch. Hij hoorde mijn verhaal aan en maakte een afspraak voor mij met Mgr. Ter Schure. Bij de bisschop gaf ik aan, dat ik eigenlijk op zoek was naar een kloostergemeenschap voor een teruggetrokken religieus leven, maar dat ik wel priester wilde worden. Zijn antwoord was dat het bisdom veel religieuze ordes en congregaties kent. Dat ik mocht beginnen bij de opleiding en als God mij de weg naar een klooster zou wijzen, dat hij dat zou ondersteunen. Op die basis ben ik in september 1990 begonnen met de opleiding tot priester in ons bisdom.

Na de zomer van 1993 werd ik voor mijn stageplaats naar de parochie Binnenstad gestuurd waar ik door pastoor en deken Harrie van Doorn werd ingewijd in het pastorale parochieleven. Hij liet mij ook voelen hoe het Vaticaans Concilie in de jaren zestig en de maatschappelijke ontwikkelingen veel veranderingen teweeg hadden gebracht. In 1994 werd ik op 28 mei priester gewijd. Het is mij heel dierbaar dat Mgr. Ter Schure mij de handen oplegde, samen met Mgr. Bluijssen en Mgr. Lescrauwaat.

In Tilburg begon mijn pastorale werk waar ik me tot mijn eigen verbazing - omdat ik me altijd een rustiger teruggetrokkener religieus leven had voorgesteld - gelukkig en goed voelde. Na drie jaar kreeg ik mijn eerste pastoorsbenoeming in de parochie Petrus en Paulus in Tilburg. Opnieuw trof ik mensen die mij genegen waren om me te helpen groeien in het ambt. Het werden uiteindelijk vier verrijkende, leerzame en fijne jaren. Een eerste opdracht om de parochie Petrus en Paulus te fuseren met de parochie Margarita Maria Alacoque mislukte, maar toch heb ik er veel van geleerd.

In november 2000 werd ik gevraagd naar Schijndel te gaan. Daar was een proces gaande om vier parochies samen te brengen in een Pastorale Eenheid waarvan ik beoogd pastoor en teamleider zou worden. Deze uitdaging wilde ik graag aangaan, en opnieuw werden het hele intensieve en mooie jaren die mij steeds verder lieten groeien en ontwikkelen dankzij de mensen die om mij heen waren. Daarbij wil ik ook de vriendschap met de Fraters van Tilburg noemen aan wie ik veel te danken heb alsmede een intervisiegroep die tien jaar lang meegeholpen heeft aan mijn vorming.

Na de totstandkoming van de Pastorale Eenheid, veranderde het beleid van het bisdom en werd Schijndel gevraagd om met de vier parochies te komen tot één parochie. Toen kon ik nog niet vermoeden dat God bezig was om mij ervaring op te laten doen die gebruikt kon worden toen mij gevraagd werd om naar Nijmegen te gaan. In 2010 nam ik mijn intrek in de pastorie in Berg en Dal, om een door het bisdombeleid in gang gezette grootscheepse reorganisatie uit te werken. Het werden opnieuw mooie en goede jaren waarin een aantal priesters, diakens en pastoraal werkenden, samen met bestuurders en parochianen aan een zware bergbeklimming begonnen die uiteindelijk heeft geresulteerd in de totstandkoming van de Parochie Heilige Drie-eenheid te Nijmegen. Een aantal keren voelde ik weliswaar dat ik moest oppassen om niet door mijn eigen as te zakken, maar als ik wat gas terug nam, krabbelde ik weer overeind om verder te kunnen gaan. Steeds heb ik de steun gevoeld van alle mensen om mij heen. In mei 2018 echter, op een moment waarop ik het, gek genoeg niet voelde aankomen, bleek de accu helemaal leeg te zijn. Mijn huisarts gaf me om te beginnen twee weken vrij. In de omgangstaal spreken mensen al gauw van een burn-out, maar de arts heeft die term niet gebruikt. Wel werd duidelijk dat ik maanden nodig zou hebben om te herstellen.

Terwijl het proces van mijn herstel in opgaande lijn zijn gang gaat, merk ik wel dat ik er nog niet ben en dat er nog meer tijd nodig is. In het kader van mijn herstel heeft het bisdom mij gevraagd om een benoeming te aanvaarden in een andere parochie. Dat heb ik aanvaard terwijl ik het best moeilijk vind om de omgeving van Nijmegen, waar ik me zeer goed thuis was gaan voelen, te moeten verlaten. De parochie Damiaan de Veuster werd mij door het bisdom voorgesteld als een parochie die geen ingewikkelde structuur kent, redelijk overzichtelijk is, waar ik goed terecht zou komen. Dit werd bevestigd in de gesprekken met pastoor John van de Laar, diakens Ton Schepens en Dudley Martina, en in de kennismaking met de bestuursleden.

Beginnen in de parochie Damiaan de Veuster

Wat voor mij een nieuw begin is, is voor u gesneden koek. U kent en u vormt met elkaar de parochie Heilige Damiaan de Veuster. Daarom lijkt het mij verstandig om te beginnen met kennismaken. Benieuwd ben ik naar wat er zoal gebeurt en beleefd wordt in de parochie, om gaandeweg mijn plaats daarin te kunnen innemen en mijn taak te kunnen oppakken.
Zoals u weet gaat de benoeming in per 1 februari 2019. In januari zal ik verhuizen om te komen wonen op de pastorie aan de Hoofdstraat in Mierlohout. Echter, ik zal rustig aan beginnen.

In het kader van mijn herstel zal ik in het eerste kwartaal nog wel eens een paar weken afwezig zijn. Hierover zijn afspraken gemaakt zodat in de parochie alles gewoon doorgang kan vinden, zoals de voorbereiding en de viering van de Eerste Communie met pastoor John van de Laar. Dat is plezierig voor alle partijen. Pastoor John van de Laar vindt het fijn om op een rustige manier te ontvlechten zodat hij na zevenentwintig jaar geen abrupt afscheid hoeft te nemen. Voor de werkgroep is het prettig dat de vertrouwdheid waarmee zij gewend zijn te werken door kan gaan, terwijl wij op een rustige manier met elkaar kennis kunnen maken. Voor mij is het gunstig omdat het herstel zich weliswaar positief maar langzaam beweegt.

Het lijkt me goed om elkaar nader te leren kennen, om in het weekend voor Pinksteren met elkaar de plechtigheid te vieren waarin de bisschop mij officieel installeert tot pastoor van de parochie Heilige Damiaan de Veuster. Het feit dat ik op 28 mei 2019 vijfentwintig jaar priester ben, wil ik gedurende het komend jaar met u aandacht schenken aan wat dit voor ons samen kan betekenen.

Voor nu lijkt me dit een uitvoerig verhaal. Beter zal het zijn om elkaar te kunnen zien en spreken. Daarop ga ik me verheugen, want ondertussen is mijn ervaring door de jaren dat wij elkaar in Jezus Christus mogen begroeten als waren wij broers en zussen van elkaar.

Norbert Swagemakers, aankomend pastoor


© SiteTurn | Damiaan de Veuster